Sophialaloren - Stoppen met roken dagboek

op 2012-05-22 13.35

Ik heb altijd gedacht dat dat ik de dingen snel opgeef als iets niet lukt.
Maar kijk naar mijn huwelijk, ik was 20 dus volgend jaar 40 jaar getrouwd.
Schoonouders allebei overleden vlak voor ons trouwen(1maand en 3 maanden daarvoor).
Man die zijn verdriet niet kon uiten, was pas 22 en ik kon daar niet mee omgaan maar was ook pas 20.
Veel te jong, onervaren maar kijk, we hebben het overleefd en hoe, het is bij ons nooit echt saai geweest, er gebeurde altijd wel wat.
Nu zijn de kids de deur uit en heb soms last van het lege nest, maar meestal niet.
En... achteraf bekeken nooit opgegeven, al waren het soms tropenjaren, en hebben we allebei weleens met ons koffertje klaargestaan.
En dan het stoppen met roken, na 44 jaar.
Altijd en overal gerookt, zeer zelden misgegrepen, altijd in huis, in mijn tas, overal.
Sigaretten, sloffen tegelijk en shag.
Paniek als de vloeitjes opwaren.
In het kraambed heb ik gerookt, en nog erger, in het ziekenhuis waar ik werkte ben ik bevallen en kreeg ik een kamer voor mezelf, waar ik lekker mocht roken met het raam open.
Thuis gaf ik mijn kind de borst, in een kamer waar gerookt werd, en ik vond dat nog normaal ook.
En toen kwam de dag dat ik besloot om te stoppen met roken.
Ik was het zo zat, hoestte al heel lang de longen uit mijn lijf, kreeg serieuze pijn in mijn benen en werd steeds meer kortademig.
Vanaf dag 1 word ik niet meer wakker van mijn eigen gehoest, en de pijn in mijn benen heb ik niet meer gevoeld.
Het kortademig zijn wordt ook steeds minder en met sporten ben ik niet meer zo snel moe.
Dus ook nu heb ik weer niet opgegeven.
Ik strijd nog elke dag, ook vandaag weer, maar heb wel mijn manier gevonden om daarmee om te gaan, en dat is te schrijven hier, zoals ik vroeger mijn dagboeken schreef.
Zoals ik eerder wel eens met mijn koffertje klaarstond, heb ik de afgelopen tijd verschillende keren met mijn geld klaargestaan om sigaretten te halen.
Maar zoals ik vroeger niet opgegeven heb, zal ik ook nu niet opgeven.

Vandaag zijn we de hele dag bezig geweest met bedankkaartjes maken.
Bedankkaartjes voor de mensen die zo met ons meegeleeft hebben toen mijn vader overleed en daarna.
Terwijl ik daar mee bezig was, kaartjes in de enveloppe en postzegels erop, dacht ik ineens aan jullie.
Jullie kan ik geen kaartje sturen, maar ik heb jullie steun als hartverwarmend ervaren, als een warm bad.
Ik was en ben heel blij met jullie.
Vandaag ook weer een trieste mededeling gekregen.
Een van mijn zangmaatjes is gisteravond overleden.
Hij stond naast me bij de tenoren en was zo'n warme persoonlijkheid.
Met koninginnedag was hij er nog bij, niet op het koor maar in het publiek.
Wat zullen we hem missen als we in september weer gaan starten voor de kerst.
Deze hebben we anderhalf jaar geleden gezongen speciaal voor hem, toe was hij al ziek.
De kwaliteit van het geluid is slecht, maar daar gaat het nu niet om.

R.I.P Felix

Vandaag ben ik met mijn moeder naar het oogziekenhuis geweet, voor de zoveelste keer.
Mijn moeder heeft het macula degeneratie.
Dit proberen ze stabiel te houden door avastininjecties in haar ogen.
Mijn moeder ervaart dit als pijnlijk, wat ik me helemaal voor kan stellen.
Vandaag voor de uitslag, want ze heeft haar kuur injecties weer gehad.
Een oog stabiel gebleven en ander oog bloeding erachter.
Dat is ook niet nieuw maar mijn moeder moet dus weer een kuur met aantal injecties.
Zij ondergaat dat, maar ik zit erbij en vraag me af of het meerwaarde heeft, voor haar dan.
Ik ga met liefde elke keer met haar mee, maar ze ziet zelf steeds slechter en ik vraag me af of een mens van 87, die niet echt vooruitgang ziet, zich zelf dit aan moet doen.
Maar ze is nog erg bij de tijd dus kan heel goed zelf beslissen.
En daar moet ik me bij neerleggen.
Maar mijn moeder is van de generatie, dat de dokter altijd gelijk heeft.
En ze mist mijn vader enorm.
Ik zie het als we thuiskomen van het ziekenhuisbezoek.
Mijn vader vroeg dan altijd, en?? hoe was het?
En zij was dan altijd geirriteerd door nerveusiteit van de injectie in haar oog en zei dan altijd, ja, wat denk jezelf?
Nu komen we thuis in een leeg huis, en ik voel de eenzaamheid van mijn moeder.
en dan zou ik wel ff...... 1 sigaretje willen roken.
Dat ene sigaretje die ik samen met mijn vader rookte, voordat ik weer naar huis ging.
Maar mijn vader is er niet meer, en de sigaretten zijn ook uit mijn leven.
En hier moet ik het mee doen.
ik kwam vandaag dit nummer tegen op mijn facebook.
Heel mooi en toepasselijk

Voor degene die mij volgen, ik zou op de avond voordat mijn vader stierf naar Within Temptation gaan, samen met mijn dochter.
Het heeft niet zo mogen zijn.

Ken je dat? stemmetjes in je hoofd?
Ik heb dat vandaag.
Ik hoor het vanaf vanmorgen alweer, eentje mag wel, doe het maar, eentje kan heus geen kwaad.
En dan zegt een ander stemmetje, niet doen hoor, eentje kan wel kwaad en verpest je het echt voor jezelf.
En zo worden de stemmetjes afgewisseld.
Waarom?
Al dagen gaat het goed of is het goed te doen, maar nu is het heftig.
Gisteravond gezellig wezen klaverjassen bij vrienden, waarvan mijn vriendin 6 weken geleden gestopt is.
Ze had het erg zwaar, we hebben er veel over gesproken.
Misschien dat het daardoor komt dat het weer spookt in mijn hoofd
Straks ga ik weer werken tot vanavond laat, dan heb ik er (hoop ik ) niet veel tijd voor om eraan te denken.
Fijne zondag allemaal en ik zal niet roken of zal ik wel, of niet.
Nee ik doe het maar niet.
Pffffffffffffff